غزلی از خودم

بنام خدا

 

 

 

 

سلام

 

غزلی از سروده های خودم تقدیم به شما دوستان نازنینم .

این غزل را 26 فروردین 89 در کلاس درس سرودم

 

((خودم باشم))

 

تو می خواهی که تا هستم گرفتار خودم باشم

و در سوگ غزلهایم عزادار خودم باشم

 

دراین شهری که دلتنگی گرفته آسمانش را

غمم با خویش می گویم که تکرار خودم باشم

 

همیشه شانه های تو پناه غصه هایم بود

گرفتی شانه ات ازمن که سربار خودم باشم

 

برو زیبا خداحافظ ؛ که بعدازرفتنت درخود

شکستم بیصدا شاید؛ که آوار خودم باشم

 

نمی خواهی مرا دیگر ولی باور ندارم من

که باید بعد تو تنها خودم یار خودم باشم

/ 20 نظر / 26 بازدید
نمایش نظرات قبلی
خورشید

سلام شعر زیبایی بود مثه همه شعرهاتون [لبخند]

مامان اسرا

سلام .... معلمی شغل زیبا و پر دردسریه .... ولی حال و هوای خوشی داره .... غزل زیبایی بود .... [گل]

بهنام منصوری

سلام.مگه شما به وصال یار نرسیدید؟پس چرا از نامهربونی یار بیچاره حرف میزنید؟[نیشخند][نیشخند][نیشخند]

خانم معلم بندری

شعر خیلی قشنگیه ولی آقا معلم مگه کلاس جای شعر سرودنه ؟[تعجب][ابرو]

خانم معلم بندری

شعر خیلی قشنگیه ولی آقا معلم مگه کلاس جای شعر سرودنه ؟[تعجب][ابرو]

بهرام

سلام بسیار زیبا بود لذت بردم بهرام [گل][گل][گل]

like[قلب]

لیلی سا

[لبخند][چشمک]الان که خودتون تنها یار خودتون نیستین[نیشخند][نیشخند]یه یار بهترین دارین......و همین عالیه